Bazen hiç ummadığınız bir anda, aklımıza uzun süre peşimizi bırakmayacak bir soru düşüyor.

Bu kez o soru, Dünya Kupası'nı izlerken geldi.

Milli Takımımızın turnuvaya beklediğimizden erken veda etmesi hepimizi üzdü. Ardından günlerce aynı soruyu konuştuk.

Neden olmadı?

Televizyonlarda yorumlar yapıldı, sosyal medyada binlerce paylaşım yazıldı, kahve muhabbetlerinde herkesin farklı bir fikri vardı. Aynı maçı izlemiştik ama sanki herkes başka bir maç anlatıyordu.

İlginç olan ise beni maçın sonucundan çok, o sonuca verdiğimiz tepkilerin düşündürmesiydi.

Ben de bütün bu yorumları dinlerken kendimi bambaşka bir şeyi düşünürken buldum.

Maç bitmişti. Ama benim kafamdaki maç yeni başlıyordu.

Bazen düşünüyorum da...

Futbolda değişimi kabul etmek bizim için çok doğal. Bugün oynanan futbolla on yıl önce oynanan futbolun aynı olmadığını biliyoruz. Oyunun temposu değişiyor, oyuncular değişiyor, antrenman yöntemleri değişiyor. Dün uzun uzun tartıştığımız birçok yenilik, bugün oyunun doğal bir parçası hâline geliyor.

Kimse futbolun yıllar önceki gibi kalmasını beklemiyor.

Peki hayat söz konusu olduğunda neden aynı esnekliği gösteremiyoruz?

Bu soru son yıllarda iş hayatında da sık sık aklıma geliyor. Yaptığım toplantılarda benzer cümleleri daha fazla duymaya başladım: Döviz kuru, artan maliyetler, değişen müşteri beklentileri, yoğun rekabet... Bunların hiçbiri yeni değil. Dünya değişiyor ve değişmeye de devam edecek.

Ama sonra kendime başka bir soru soruyorum.

Şartlar değişti.

Peki biz neyi değiştirdik?

İş yapış biçimimizi mi?

Müşteriye hizmet verme şeklimizi mi?

Ürünümüzü mü?

Bakış açımızı mı?

Yoksa sadece değişen şartlardan şikâyet etmeye devam mı ettik?

Bu soruyu artık sadece markalar için sormuyorum.

Kendim için de soruyorum.

Çünkü dönüp kendi hayatıma baktığımda da benzer anlar görüyorum. Değişimin gerekli olduğunu bildiğim hâlde eski alışkanlıklarıma tutunduğum zamanlar oluyor. Sanırım hepimizin hayatında buna benzer dönemler var.

Bugün geriye dönüp baktığımda, aklımda kalan başarı hikâyelerinin ortak bir yanı olduğunu görüyorum. Yoluna devam edenler her zaman en güçlü ya da en bilgili olanlar değildi.

Farkı yaratan şey, değişim karşısında gösterdikleri esneklikti.

Belki de bu yüzden yıllardır aynı cümleyi kuruyorum.

Esnek olan kazanır.

Yoksa kırılırsın.

Dünya Kupası bitecek.

Yeni bir şampiyon çıkacak.

Bir sonraki turnuvada oyun yine biraz daha değişmiş olacak.

Hayat da öyle.

Değişmeye devam edecek.

Ve belki de bize her gün aynı soruyu sormayı sürdürecek.

Şartlar değişti.

Peki sen değiştin mi?

Belki de asıl mücadele...

Değişen dünyayla değil, değişmek istemeyen tarafımızla.

Çünkü zamanla şunu fark ettim.

İnsan değişimden korkmuyor.

Alıştığı şeyi bırakmaktan korkuyor.